محو آرامیدگی سامان بیتابی کرے
محو آرامیدگی سامان بیتابی کرے
چشم میں توڑے نمکداں تا شکر خوابی کرے
آرزوے خانہ آبادی نے ویراں تر کیا
کیا کروں گر سایۂ دیوار سیلابی کرے
نغمہ ہا وابستۂ یک عقدۂ تار نفس
ناخن تیغ بتاں شاید کہ مضرابی کرے
صبح دم وہ جلوہ ریز بے نقابی ہو اگر
رنگ رخسار گل خرشید مہتابی کرے
زخم ہاے کہنہ دل رکھتے ہیں جوں مردگی
اے خوشا گر آب تیغ ناز تیزابی کرے
بادشاہی کا جہاں یہ حال ہو غالبؔ تو پھر
کیوں نہ دلی میں ہر اک ناچیز نوابی کرے